Wzór Harrisa-Benedicta (opracowany w 1919 r. i zrewidowany w 1984 r.) ma tendencję do zawyżania PPM o około 5% (nawet o 100–150 kcal u osób o przeciętnej budowie). Nowocześniejszy wzór Mifflina-St Jeora (z 1990 r.) jest obecnie uznawany przez dietetyków klinicznych i stowarzyszenia medyczne za najdokładniejszy dla współczesnej populacji, charakteryzującej się bardziej siedzącym trybem życia.
Historia i ewolucja wzorów metabolicznych
Zarówno wzór Harrisa-Benedicta, jak i Mifflina-St Jeora to równania regresji statystycznej wyprowadzone z pomiarów kalorymetrii pośredniej. Różnią się jednak próbą badawczą i kalibracją:
1. Wzór Harrisa-Benedicta (1919/1984)
Powstał na początku XX wieku na grupie młodych, sprawnych fizycznie ochotników. Populacja tamtych czasów miała średnio niższy poziom tkanki tłuszczowej i wyższy udział beztłuszczowej masy ciała. W efekcie dzisiaj wzór ten często zawyża zapotrzebowanie spoczynkowe u osób spędzających większość dnia przed komputerem.
2. Wzór Mifflina-St Jeora (1990)
Został zwalidowany na reprezentatywnej grupie dorosłych o różnym stopniu otłuszczenia (w tym osób z nadwagą i otyłością). Badania Amerykańskiego Stowarzyszenia Dietetycznego (ADA) z 2005 roku wykazały, że wzór Mifflina-St Jeora trafia w rzeczywiste BMR z dokładnością do ±10% u aż 82% badanych, co czyni go złotym standardem w nowoczesnych kalkulatorach.
Sprawdź swoje indywidualne zapotrzebowanie kaloryczne
Skorzystaj z naszego darmowego kalkulatora deficytu kalorycznego opartego o sprawdzony wzór Mifflina-St Jeora. Oblicz swoje PPM, CPM i optymalny podział makroskładników.
Przejdź do kalkulatora kalorii