Krótka odpowiedź w pigułce
Wzór Cunninghama sprawdza się zdecydowanie lepiej u sportowców, osób regularnie trenujących siłowo oraz osób o bardzo niskim poziomie tkanki tłuszczowej (< 15% u kobiet, < 10% u mężczyzn). Ponieważ bazuje wyłącznie na Beztłuszczowej Masie Ciała (LBM), eliminuje błędy wzoru Mifflina, który u osób muskularnych znacząco zaniża rzeczywiste zapotrzebowanie spoczynkowe.
Wzór Cunninghama w dietetyce sportowej
Opracowany w 1980 roku przez Cunninghama wzór jest uznawany za jeden z najbardziej eleganckich i precyzyjnych dla populacji aktywnej fizycznie:
Formuła Cunninghama:
PPM (BMR) = 500 + (22 × LBM w kg)
Gdzie LBM (Lean Body Mass) to masa ciała bez tłuszczu.
PPM (BMR) = 500 + (22 × LBM w kg)
Gdzie LBM (Lean Body Mass) to masa ciała bez tłuszczu.
Kiedy Cunningham wygrywa z Mifflinem?
- Gdy zawodnik waży 85 kg przy 8% tkanki tłuszczowej – jego LBM to aż 78.2 kg. Wzór Cunninghama wykaże PPM = 2220 kcal, podczas gdy wzór Mifflina pokaże zaledwie ok. 1820 kcal (różnica aż 400 kcal!).
- Jeśli znasz swój skład ciała z profesjonalnego badania DXA lub BIA, wzór Cunninghama da Ci najwierniejszy obraz rzeczywistego spalania.
Sprawdź swoje indywidualne zapotrzebowanie kaloryczne
Skorzystaj z naszego darmowego kalkulatora deficytu kalorycznego opartego o sprawdzony wzór Mifflina-St Jeora. Oblicz swoje PPM, CPM i optymalny podział makroskładników.
Przejdź do kalkulatora kalorii