Wzory Broca (z XIX wieku) i Lorentza służyły jedynie do uproszczonego wyznaczania „idealnej wagi” na podstawie samego wzrostu (np. wzrost - 100). Nie mierzą one w ogóle wydatku energetycznego, tempa metabolizmu, wieku, poziomu aktywności ani składu ciała. Jako przestarzałe i niefizjologiczne zostały całkowicie wyparte przez równania Mifflina-St Jeora i Katch-McArdle.
Relikty przeszłości w antropometrii
Formuła Paula Broca powstała w 1871 roku dla potrzeb wojskowych komisji poborowych:
- Wzór: Waga idealna = Wzrost (cm) - 100.
- Wzór Lorentza wprowadzał drobną korektę na płeć, ale nadal ignorował metabolizm.
Dlaczego nie nadają się do liczenia deficytu?
Wzory te nie mówiły nic o tym, ile kalorii człowiek spala. Traktowały umięśnionego atletę o wadze 90 kg przy wzroście 180 cm jako osobę z nadwagą, nakazując mu schudnięcie do 72 kg. Współczesna dietetyka opiera się na kalorymetrii i bilansie energii, dlatego wzory te mają dziś wyłącznie wartość historyczną.
Sprawdź swoje indywidualne zapotrzebowanie kaloryczne
Skorzystaj z naszego darmowego kalkulatora deficytu kalorycznego opartego o sprawdzony wzór Mifflina-St Jeora. Oblicz swoje PPM, CPM i optymalny podział makroskładników.
Przejdź do kalkulatora kalorii